Pelotonic Orchestra plays the music of TAXI DRIVER

"Taxi Driver", de klassiek geworden speelfilm uit 1976, vertelt het verhaal van een Vietnam-veteraan
Travis Bickle (Robert De Niro) die terug in de bewoonde wereld, een baantje vind als taxichauffeur.
Vooral vanuit zijn auto beziet Travis de stadse jungle van het New York begin jaren zeventig.
Gefrustreerd en vereenzamend raakt Bickle in de ban van zijn idee 'goed' te doen. Hij gelooft dat 'someone
should become a person, like other people.' Tenslotte neemt hij het recht in eigen, bloederige hand.
De filmmuziek van componist Bernard Herrmann heeft minstens zoveel impact als het verhaal.

"Taxi Driver" ontstond door een chemische samenwerking van drie jonge filmmakers in het begin
van hun carrière: scenarist Paul Schrader, acteur Robert De Niro en regisseur Martin Scorcese.
Scorcese had het idee om de befaamde Bernard Herrmann te vragen de muziek te schrijven.

Herrmann, verantwoordelijk voor de filmmuziek van ondermeer "Citizen Kane" van Orson Welles en veel
beroemde films van Alfred Hitchcock (“Psycho”, “Vertigo”, "North by Northwest"), had een hoogstpersoonlijke
stijl die te herkennen is aan het veelvuldig gebruik van dissonanten, hout- en koperblazers in de laagste
registers en een (eigenhandige) orkestratie van ongebruikelijke combinaties van instrumenten.

Bernard Herrmann wilde het eerst niet doen, maar ging overstag na het zien van de scène waarin Bickle
likeur op brood smeert. Voor "Taxi Driver" schreef hij een score met een speciale rol voor altsaxofoon en
(gedempte) trompet. Typische jazzinstrumenten die bijdragen aan een nachtelijke, grootsteedse stemming.
"Taxi Driver - A Nightpiece for Orchestra" werd ook Herrmann's finale meesterwerk; in de nacht
na de laatste muziekopname, op 24 december 1975, overleed hij in zijn slaap.

Naast een eigen stijl ontwikkelde Bernard Herrmann (1911-1975) ook een nieuwe visie op de functie
van filmmuziek. In plaats van dat de muziek het verhaal begeleid en plotwendingen illustreert, werkt
filmmuziek van Herrmann meer als contrapunt. De muziek gaat uit van de geestesgesteldheid van de
personages, en vormt als het ware een psychologisch randspoor. De zo schurende combinatie van
Herrmann's muziek met de filmbeelden creëert mede de grote spanning én glans van het resultaat.
Scorcese vergeleek zijn muziek met een emotionele en psychologische draaikolk: het gaat
steeds dieper en dieper. En wanneer iets lijkt te eindigen, begint het weer opnieuw.